Απόσπασμα του βιβλίου
 

Πέρασαν κιόλας δύο ημέρες αφ’ ότου ξεκινήσαμε για την Ρωσία. Απολαμβάνω κάθε στιγμή που περνάει αυτό το ταξίδι και νοιώθω αναστατωμένη μπροστά στην αδημονία μου να γνωρίσω αυτή την μυθική όσο και απρόσιτη χώρα. Έχουν λεχθεί τόσα πολλά έχω διαβάσει άλλα τόσα, μα τίποτα απ’ ότι φαίνεται δεν συγκρίνεται με την πραγματικότητα. Είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις σε κάποιον την γεύση ενός υπέροχου κρασιού. Όσα επίθετα και να βάλλεις στην έκφραση σου, δεν θα μπορέσεις ποτέ να μεταφέρεις την αίσθηση αυτής της μοναδικής γεύσης. Με έχει συνεπάρει ήδη η σκέψη ότι σε λίγο θα είμαι εκεί. Εχθές στο δείπνο που σερβίρεται υποχρεωτικά με επίσημο ένδυμα, έκανα ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Η πρώτη ήταν του Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ. Στην αρχή τον πέρασα για Ρώσο, όχι μόνο λόγω του ονόματος του, αλλά και διότι μιλούσε άπταιστα Ρωσικά, αλλά Γαλλικά και Αγγλικά με την ίδια άνεση και ευφράδεια! Προς μεγάλη μου κατάπληξη, έμαθα από τον ίδιο ότι είναι Έλληνας από την Σμύρνη, όταν του είπα και εγώ πως είμαι Ελληνίδα. Το είχε σκάσει από την Σμύρνη μετά από κάποιους διωγμούς των Τούρκων και βρέθηκε τυχαία στην νότιο Ρωσία, όπου με μια ομάδα ανταρτών, «παιδάριον ήμουν τότε», όπως μου είπε, άνοιξε ανταρτοπόλεμο με τους Τούρκους. Σε ένα σαμποτάζ που έκαναν σε κάποιο τουρκικό τραίνο, οι συνάδελφοι του σκοτώθηκαν όλοι στην μάχη και ο μόνος που γλίτωσε ήταν αυτός. Είχε την τύχη όμως να πέσει στα χέρια του όλο το φορτίο των όπλων που μετέφερε το τραίνο και αυτός κατάφερε όχι μόνο να το αρπάξει, μα και να το πουλήσει στις ανταρτικές ομάδες που δρούσαν σε εκείνη την περιοχή! «Έτσι ξεκίνησα την καριέραν μου ως έμπορος όπλων μέχρι σήμερα» μου συμπλήρωσε με την βαρειά ελληνική προφορά του, που πράγμα περίεργο δεν την έχει όταν μιλάει άλλες γλώσσες. Είναι μέσης ηλικίας, κοσμοπολίτης και καλοφαγάς σε απίστευτο σημείο για την σιλουέτα του. Χαριτωμένος κοζέρ, έχει να σου διηγηθεί αμέτρητες ιστορίες, διανθισμένες με πολύ χιούμορ και διακριτικότητα όταν πρόκειται για λεπτά θέματα. Δεν μου έκανε ενοχλητικές ερωτήσεις για τα μαύρα που φορώ, ούτε και ζήτησε να μάθει τίποτε άλλο εκτός από το όνομα μου. Αυτό του ήταν αρκετό. Πηγαίνει στην Αγία Πετρούπολη για να διαπραγματευθεί την πώληση μιας μεγάλης παρτίδας όπλων που χρειάζεται ο Αυτοκρατορικός Στρατός.

Δηλαδή φροντίζετε για το πώς θα σκοτώνονται οι άνθρωποι του είπα σε κάποια στιγμή.

Όχι αγαπητή μου Κοντέσσα. Φροντίζω να διατηρούν την ειρήνη μεταξύ των, γιατί ο καλύτερος προστάτης της ειρήνης -δυστυχώς- είναι η οπλική δύναμις που διαθέτεις. Τώρα αν οι άνθρωποι εκτρέπονται, δεν είναι τα όπλα που φταίνε, αλλά η φαιά ουσία που περιέχει το κρανίο τους!

Έχω την αίσθησιν πως είσθε κυνικός Σερ Μπάζιλ..

Έχει λεχθεί αγαπητή μου πως την ιστορίαν την γράφουν οι ρομαντικοί και οι τρελοί… Δεν υπάρχει μεγαλύτερον ψεύδος. Η Ανθρώπινη ιστορία γράφεται από κυνικούς και υπολογιστές, διότι είναι ρεαλισταί και δύνανται να βλέπουν τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις χωρίς συναισθηματισμούς.

Ένας απ’ αυτούς είμαι και εγώ. Μπορεί να με καταδικάσετε, αλλά θα ήμουν ευτυχής ότι με κατεδίκασε η πιο χαριτωμένη και ευφυής Ελληνίς που γνώρισα μέχρι σήμερον…

Ξέρει να σε αφοπλίζει και δεν είναι τυχαίο ότι μέσα σε ολίγα χρόνια έγινε δισεκατομμυριούχος, ένας από τους λίγους που υπάρχουν στον πλανήτη μας και επί πλέον πήρε και τον τίτλον του Σερ από την Βασίλισσα Βικτωρία!

Διακόψαμε την ενδιαφέρουσα συζήτηση μας, διότι ήρθε ένα ζευγάρι και εκάθησε στο τραπέζι μας, γνωστοί του Σερ Μπάζιλ. Ήταν ο Πρίγκιπας Σάσα Ντολγορούκι με την κόρη του Κάτια. Η Κάτια είναι ίσως λίγο μεγαλύτερη μου, αλλά αν και ευγενική με καλούς τρόπους, φαίνεται πως είναι και κακομαθημένη όσο και καπριτσιόζα. Είναι πολύ κομψά ντυμένη, αλλά υπερβολικά στολισμένη με βαρύτιμα κοσμήματα για την ηλικία της. Αντίθετα ο πατέρας της είναι ένας θαυμάσιος άντρας, με λεπτούς τρόπους, καλλιεργημένος και εξ ίσου κοσμοπολίτης. Είχαν πάει στο Παρίσι για να ψωνίσουν ένα μέρος της προίκας της διότι πρόκειται να παντρευτεί λίαν συντόμως με τον Πρίγκιπα… ούτε που θυμάμαι το όνομα του!

Το δείπνο ήταν όντως εξαίσιο, το σέρβις άψογο που για άλλη μία φορά μου θύμισε ανάκτορο ή το καλύτερο ίσως ρεστωράν του κόσμου και τελειώσαμε με σαμπάνια. Μετά δέχτηκα να συνοδέψω τους δύο άντρες στο καπνιστήριο, προς σκανδαλισμόν της Κάτιας, που έκρινε πως «δεν επιτρέπεται σε μία κυρία -αυτό το τόνισε- να πηγαίνει σε καπνιστήριο ανδρών…» Για να την εκνευρίσω της είπα με το πιο αθώο ύφος πως «πηγαίνω γιατί ακριβώς, είμαι Κυρία και μάλιστα καπνίζω»! Κόντεψε να της έρθει ο ουρανός στο κεφάλι. Ο πατέρας της έδειξε και αυτός έκπληκτος αλλά όχι ο Σερ Μπάζιλ που έμεινε ανεξιχνίαστα χαμογελαστός. Στο καπνιστήριο, αναγκάστηκα να βγάλω την ταμπακέρα του Λορέντζο που πάντα κουβαλώ μαζί μου με τα υπόλοιπα τσιγάρα που είχε αφήσει και άναψα ένα προσέχοντας να μην καταπιώ τον καπνό και αρχίσω κανέναν ενοχλητικό βήχα. Ο Πρίγκιπας εθαύμασε την σιγαροθήκη και ανεγνώρισε το οικόσημο του Τσάρου Αλεξάνδρου. Δεν γνώριζα ότι είχε παντρευτεί ο Αλέξανδρος μια προγονή του Ντολγορούκι και η θυγατέρα του είχε εκείνης το όνομα. Ήμουν βεβαίως η μόνη γυναίκα στο καπνιστήριο και όλοι οι άνδρες που βρίσκονταν εκεί με κοιτούσαν διακριτικά μεν, αλλά περίεργοι. Όταν με είδαν και να καπνίζω, άλλοι έδειξαν να με θαυμάζουν άλλοι να με αποδοκιμάζουν.

Δεν μ’ ένοιαξε ποσώς. Αντίθετα διασκέδασα αφάνταστα. Στο τέλος επέτρεψα να με συνοδεύσει ο Σερ Μπάζιλ μέχρι το κουπέ μου. Μου φίλησε το χέρι, υποκλίθηκε και μου είπε.

Αν είχατε ασχοληθεί με τα όπλα αγαπητή Κοντέσσα, θα ήσασταν ο φοβερότερος μου αντίπαλος. Σας καληνυχτώ και να ξέρετε πως έχετε κερδίσει έναν φίλο…

Με άλλα λόγια με θεωρείτε και εμένα… κυνική? Τον ρώτησα σχεδόν επιθετικά.

Φιλτάτη Κυρία! Είσθε απλά εξ ημισείας ρομαντική… Το υπόλοιπο…

Άφησε ημιτελή την φράση του, φίλησε το χέρι μου ξανά και απεσύρθη μεγαλοπρεπώς.

Σήμερα στο πρωϊνό, βρήκα στο τραπέζι μου ένα μπουκέτο υπέροχα ροζ τριαντάφυλλα -που στην ευχή βρέθηκαν?- με την κάρτα του Σερ Μπάζιλ, που με ευχαριστούσε δια την «υπέροχον συνοδείαν που με εδωρήσατε εχθές». Έδωσε εντολή στον Μαιτρ, να με θεωρεί μέχρι το τέλος του ταξιδιού, φιλοξενουμένη του! Περιέργως όλοι οι συνεπιβάτες μου χαμογελούν από μακρυά και οι κυρίες συνομιλούν ψιθυριστά μεταξύ τους για μένα! Φαίνεται πως έγινα το πρόσωπο αυτού του συρμού… Ζήτησα να δοκιμάσω το «Ρωσικό πρωϊνό» που είναι για γερά στομάχια. Αρκέστηκα σε μπριός, ένα πιροσκί και άφθονο τσάϊ. Τελείωσα με δύο φρυγανιές χαβιάρι, που δεν λέω ποτέ όχι. Μου θυμίζει και τον πατέρα…

Έγραψα ένα νέο γράμμα στην αδελφή μου και την Ασπασία. Τους ενημέρωνα για όλα τα νεώτερα και τις γνωριμίες που ήδη είχα κάνει στο τραίνο. Θα το ποστάρω από το Βερολίνο ή την Δρέσδη, ανάλογα που θα κάνουμε μεγαλύτερη στάση. Συμβούλευσα την Υακίνθη να προσέχει ιδιαίτερα την Ασπασία γιατί από το τελευταίο της γράμμα δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η βαθειά μελαγχολία μέσα στην οποία έχει βουλιάξει. Έχει παιδί και πρέπει να φροντίζει την Μαρία που την έχει τώρα ανάγκη. Τους έχω επιθυμήσει είναι η αλήθεια, μα δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά…

Σε όλο το μακρύ ταξίδι, συνέχισε να καταγράφει τις εντυπώσεις από τους ανθρώπους που γνώριζε, ότι εμάθαινε για την Ρωσία και τους λαούς που την αποτελούσαν, για την Αυτοκρατορική οικογένεια και την Αυλή, γενικά ότι μπορούσε να την πληροφορήσει καλύτερα για την χώρα που πήγαινε. Από την στιγμή που πέρασαν τα Ρωσικά σύνορα, δεν ξεκολλούσε το πρόσωπο της από το παράθυρο του κουπέ, για να βλέπει και να θαυμάζει το απέραντο και υπέροχο τοπίο που εναλλασσόταν συνεχώς μπροστά στα μάτια της. Πότε λιβάδια μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι σου, πότε πυκνά δάση σαν πράσινες θάλασσες, πότε βουνά και ποτάμια, όλα ατελείωτα και για ώρες πολλές να περνάν με ταχύτητα δίπλα της.

Όσο προχωρούσαν βόρεια, τόσο ο καιρός γινόταν πιο κρύος. Η Άνοιξη έφτανε αργά σ’ αυτά τα μέρη και ευτυχώς που είχε κρατήσει μετά από συμβουλή του Προξένου στο Παρίσι ένα βαρύ επανωφόρι. Είχε κερδίσει τον θαυμασμό του Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ, που ήταν και ο μόνος που έμαθε την «μικρή της ιστορία». Σαν κοσμοπολίτης αλλά ταυτόχρονα σαν άνθρωπος που ανακατευόταν με τον σκληρό κόσμο του εμπορίου και με τις προσωπικές εμπειρίες από την ζωή του, δεν μπόρεσε να μην εκτιμήσει την θέληση, την αποφασιστικότητα και την αδάμαστη βούληση να πετύχει στην ζωή της, πηγαίνοντας αντίθετα στο ρεύμα που την παρέσερνε η μοίρα της. Σε τόσο νεαρή ηλικία, καμιά γυναίκα απ’ όσο γνώριζε ο ίδιος δεν είχε καταφέρει να σταθεί όρθια όπως εκείνη. Σίγουρα ήταν από μια ξεχωριστή βιολογική ποιότητα. Ακόμα και αυτός ο Πρίγκιπας Ντολγορούκι, δεν έκρυψε στον Σερ Μπάζιλ τον κατ’ ιδίαν θαυμασμό του γι’ αυτή «την μικροκαμωμένη Ελληνίδα, που ξέρει να δαμάζει ανθρώπους με τον πιο απλό τρόπο…» Ο άλλος έδειξε ενδιαφέρον να μάθει λεπτομέρειες και εκείνος του διηγήθηκε τι συνέβη με την κόρη του και την Αθηνά…

 
 
 
         
     
 
 
 
Σχεδιασμός και Δημιουργία: Άρκεσις - Φιλοξενία Ιστοσελίδων: Ματιά (www.matia.gr)